53. illər əvvəl çox yaxın bir qohum, beyin xərçəngi oldu. əməliyyat olacaq. heç kimə demədən doktorla danışdım. doktoru tanıyırdım. xahiş etdim ki mənə məsələnin özünü başa sal. izah edirəm dedi, amma, yoldaşına və uşaqlarına heç nə demə. yaxşı. danışdı, hər şey yaxşı olsa, əməliyyatlar, müalicələr ən müsbət halda 7 il yaşayacaq. bu, ən müsbət hal, amma beyin əməliyyatı, bilərsən. başa düşürəm dedim. mənim ağlıma gələn yeganə məsələ odu ki ən balaca uşağı 6 yaşında qız idi. əgər bu adam indi ölsə, bu uşaq böyüdüyü vaxt heç cür atasını xatırlaya bilməyəcək. mənə ən çox əziyyət verən məsələ bu idi. nə isə, 7 il qədər keçdi, səhər saat 4 kimi zəng gəldi, vaxt çatıb. yataqdan qalxdım, fikirləşdim, bu ən yaxşı, ən müsbət hal idi axı amma çox dəhşətli idi. bəs bu qız uşağı artıq atasını tanıyırdı. xoşbəxt olmalıyam?
yaxın başqa bir qohum var. illər əvvəl küçədə top oynayarkən ayağı sınıb. həkimə getdilər, - ayağında xərçəng var, ona görə sınıb. ayağını kəsdilər. indi bu adamın 27 - 28 yaşı olar. bundan 1 ay əvvəl feysbuka şəkil qoyub. başında sarğılar. beyin xərçəngi, heç kəsə xəbər verməyib. yazıb, əməliyyat oldum, yaxşıyam, xahiş edirəm, həç kim xəstəliyimlə görə heç ne yazmasın, çox yaxşıyam, əhvalım yerində. şəkillərində həmişə gülür.
bəs indi ən yaxşı, ən müsbət hal nədi ki? bu adam neçə il də yaşasa xoşbəxt olmalıyam?